File under: jazz - Recezje płyt jazzowych

US 2009 CD Concord Records CJA-31314-02

Kurt Elling – voice / Laurence Hobgood – piano / Clark Sommers – bass / Ulysses Owens – drums / Ernie Watts – tenor saxophone (1, 4-7, 10, 12) / Corenlius Dufalo – violin / Ralph Farris – viola / Dorothy Lawson – cello / Mary Rowell – violin

1. All Or Nothing At All
2. It’s Easy To Remember
3. Dedicated To You
4. What’s New (Instrumental)
5. Lush Life
6. Autumn Serenade
7. Say It (Over and Over Again)
8. They Say It’s Wonderful
9. My One And Only Love
10. Nancy With The Laughing Face
11. Acknowledgments
12. You Are Too Beautiful

Wrzuciłem film z nagrania śpiewu Kurta Ellinga, przyszedł zatem czas, żeby napisać coś o jego twórczości. Pomimo, że trochę płyt z dorobku artysty stoi u mnie na półce, postanowiłem przejść się do sklepu i zakupić najnowszą pozycję z dyskografii Ellinga czyli “Dedicated To You”. Przy okazji skusiła mnie tracklista, czyli zestaw jednych z najbardziej “kultowych” utworów piosenki amerykańskiej, znanych mi z przeróżnych wykonań, głównie Franka Sinatry.

Dopiero w domu, słuchając płyty i przeglądając załączoną książeczkę, dotarło do mnie czemu właśnie te utwory postanowił nagrać Elling. Jest to bowiem po części repertuar, jaki został zarejestrowany podczas nagrania Johna Coltrane wraz z jego słynnym kwartetem oraz Johnnego Hartmana na ich jedynej wspólnej płycie. Reszta utworów również nie została dobrana przypadkowo. Znalazły się one na płycie “Ballads” Coltrane’a. “Dedicated To You” jest zatem hołdem złożonym dwóm wspaniałym artystom, a przede wszystkim ich wspólnemu dziełu.

Płyta Hartmana i Coltrane’a jest szczególna pod wieloma względami. Dość powiedzieć, że artyści prawie się nie znali przed wejściem do studia. Nie uczestniczyli również w próbach do nagrania, nie licząc wspólnego śpiewania pod samochodowe radio w drodze do studia. Elling do swojego hołdu załączył zresztą krótki poetycki monolog “It’s Easy To Remember”, będący opowieścią o tym jak powstawał album Coltrane’a i Hartmana. Wg słów wokalisty, cała płyta została nagrana w ciągu kilku godzin, prawie wszystkie utworu stanowią pierwsze podejścia, poza “You Are Too Beautiful”, ale wyłącznie przez upuszczoną pałeczkę od perkusji. Artyści nie przygotowali aranżacji, nie posiadali nut. Znali te utwory na wylot i zagranie ich razem było czymś absolutnie naturalnym.

Wróćmy jednak do Ellinga i jego wersji utworów. Od razu trzeba powiedzieć, że hołd hołdem, ale aranżacje pianisty Laurenca Hobgooda na płycie “Dedicated To You” są całkowicie odmienne od tych śpiewanych przez Hartmana. Przede wszystkim Hobgood pokusił się o dołączenie do kwartetu smyczków. W tej roli ewelacyjny zespół ETHEL, dodający płycie bardziej koncertowego brzmienia. Generalnie aranżacje są spokojne, subtelne i romantyczne, całkiem inne od typowych wykonań wymienionych utworów. Z reguły bywa tak, że jeśli znamy jakiś materiał w pewnej wersji to chwilę zajmuje przekonanie się do nowej wizji artystów. Tutaj jest nie inaczej, ale jeśli się już ktoś wsłucha to wszystko będzie na miejscu.

Na koniec nie mogę pominąć jeszcze jednej niespodzianki, którą mi omawiana płyta uczyniła. Mianowicie na saksofonie tenorowym gra jeden z moich ulubionych, żyjąc saksofonistów, czyli Ernie Watts. Miałem wielką przyjemność słyszeć go kiedyś na żywo na Warsaw Summer Jazz Days, razem z grupą Charliego Hadena. Występ ten poprzedzał kwartet Branforda Marsalisa i muszę powiedzieć, że Ernie zjadł go dosłownie na śniadanie. Absolutny profesjonalista z mistrzowskim opanowaniem techniki i stylu gry. Bardzo dobry wybór tenoru na płycie poświęconej po części Coltranenowi.

US 1962 LP Blue Note 4075

Donal Byrd – trumpet / Pepper Adams – baritone sax / Duke Person – piano / Laymon Jackson – bass / Philly Joe Jones – drums

1. Say You’re Mine
2. Duke’s Mixture
3. Each Time I Think of You
4. The Cat Walk
5. Cute
6. Hello Bright Sunflower

Mały wypad na miasto i w moje ręce wpadła kolejna hard bopowa czarna płyta. Tym razem słynny duet Donald Byrd i Pepper Adams na jednej ze swoich najlepszych płyt zagranych razem.

Mocne granie z kontrastującymi ze dobą saksofonem barytonowym Adamsa i trąbką lidera. Od razu rzuca się w ucho wyraźny wpływ mistrzów hard bopu spod skrzydeł Arta Blakiego i  jazzowych donosicieli. I nic w tym dziwnego, w końcu od roku 1955, kiedy od Jazz Messengers odszedł Clifford Brown, trębaczem składu się właśnie Byrd.

Czy potrzeba lepszej rekomendacji niż uznanie samego mistrza hard bopowej perkusji Arta Blakeya? Ja w każdym razie polecam, tym bardziej, że album został niedawno wznowiony na czarnej płycie i jest do kupienia nawet nad Wisłą.

US 1954 LP Prestige 7109

Miles Davis – Trumpet / Thelonious Monk – piano / Milt Jackson -vibes / Sonny Rollins – Tenor saxophone / Horace Silver – Piano / Percy Heath – Bass / Kenny Clarke – drums

Kolejna pozycja z klasycznego trzonu jazzu nowoczesnego. Płyta o tyle szczególna, że wystąpili na niej najwięksi improwizatorzy tamtych czasów, jeżeli nie w ogóle. Brakuje tylko brata Johna, ale wszystkiego mieć nie można.

Zejdźmy jednak na ziemię i wróćmy do omawianej płyty. Dość powiedzieć, że generalnie tworzy ją sekcja rytmiczna The Modern Jazz Quartet wraz z Miltem Jacksone improwizującym na wibrafonie oraz indywidualiści Miles Davis i Thelonious Monk z jednej strony krążka oraz Miles wraz z Sonnym Rollinsem i Horacym Silverem z drugiem.

Na wstępnie mamy dwa podejścia do tytułowego utworu Bags’ Groove, standardu autorstwa Milta Jacksona (nie Rollinsa jak mówi Wikipedia). Spokojny blues z przeplatającymi się solami Milesa, Milta i Monka. Davis jak zwykle gra dokładnie tyle dźwięków ile trzeba i ani jednego więcej – w swoim minimalistycznym stylu. Milt nadaje całości klimatu i dostojności wibrafonem, a Monk dodaje odrobiny logiki, matematyczną precyzją swojego fortepianu.

Druga strona atakuje gwałtownym saksofonem Rollinsa. Ogólnie sekcja dęta daje czadu przy utworze Airegin. Kompozycja Sonny Rollins, standard, jak zresztą większość jego kawałków. Od razu rzuca się w uszy zmiana za klawiaturą. Krystaliczna logika Monka została zastąpiona swingującym luzem Horacego Silvera.

Dalej Oleo – autor to znowu Rollins. Kawałek wyraźnie bopowy. Szybko zmieniające się dźwięki wyciskające siódme poty z wykonawców. Utwór odrobinę wygasza Davis liryką swej trąbki nadając całości bardziej intelektualny niż żywiołowy charakter.

Dalej dwa podejścia do But Not For Me Gershwina. Po prostu piękny utwór wspaniale zagrany.

Zapodziało mi się jeszcze Doxy Rollinsa, ale to może zostawię jako niespodziankę…

Cóż można więcej powiedzieć? Obowiązkowa pozycja na półce każdego miłośnika jazzu. Rok 54 – w zasadzie początki jazzu nowoczesnego. Płyta natomiast nie zestarzała się ani trochę. Zresztą zapewniam – nie zestarzeje się nigdy.

Jak zwykle polecam słuchać z czarnego krążka.

George Benson – Guitar, Vocals / Phil Bodner – Flute, Oboe, Reeds (Multiple) / Ray Barretto – Percussion, Drums / Ron Carter – Bass / Sonny Fortune – Saxophone, Sax (Alto) / Herbie Hancock – Organ, Piano, Harpsichord / Bob James – Organ, Piano, Harpsichord / Hubert Laws – Flute, Reeds (Multiple) / Jerome Richardson – Flute, Saxophone, Sax (Tenor) / Ed Shaughnessy – Drums / Marvin Stamm – Trumpet, Flugelhorn / Mel Davis – Trumpet, Flugelhorn / Wayne Andre – Trombone, Euphonium / Don Ashworth – Sax (Baritone), Reeds (Multiple) / Melvin Davis – Trumpet / Don Sebesky – Arranger / Bernie Glow – Trumpet, Flugelhorn / Andy Gonzalez – Percussion / Guildhall String Ensemble – Strings / Ernie Hayes – Organ, Piano, Harpsichord / Freddie Hubbard – Trumpet / Idris Muhammad – Drums / Gerald Jemmott – Bass / Max Pollikoff – Violin / George Ricci – Cello / Creed Taylor – Producer / Jerry Jemmott – Bass / Emanuel Vardi – Cello

1. Golden Slumbers / You Never Give Me Your Money
2. Because / Come Together
3. Oh! Darling
4. Here Comes The Sun / I Want You (She’s So Heavy)
5. Something / Octopus’s Garden / The End

Na mojej półce płyta wyróżnia się dość znacznie z towarzystwa pozycji stricte har-bopowych czy nowoczesnej muzyki improwizowanej. W tym wypadku nie należy jednak sugerować się kwaśno brzmiącą etykietą “soul jazz” z jaką można się spotkać czytając recencje tej płyty. Skąd w ogóle pomysł żeby sięgnąć po ten album? cztaj dalej »

US 1963 LP OJC-435 Riverside

Cannonball Adderley – alto sax / Nat Adderley – cornet / Yusef Lateef – tenor sax, oboe, flute / Joe Zawinul – piano / Sam Jones – bass / Louis Hayes – drums

Strona 1

1. Nippon Soul (Nihon no Soul)
2. Easy To Love
3. The Weaver

Strona 2

1. Tengo Tango
2. Come Sunday
3. Brother John

W nawiązaniu do wcześniej opublikowanego przeze mnie nagrania z Japoni z 1963, wrzucam również płytę, która powstała podczas tych koncertów.

PL 2009 CD Jaz Records  099

Maciej Obara sax / Maciej Garbowski bass / Krzysztof Gradziuk drums

1. True Tone
2. Morbid
3. Nordic Insoirations
4. Dream Theme
5. Faun’s reflections
6. Four Walls
7. Two hearths from the fourth eye
8. The other Obara
9. Wrinkled puppet
10. Tale

Najnowsza płyta młodego tria, którego korzeni należy szukać w Instytucie Jazzu Akademii Muzycznej w Katowicach.  O liderze tej grupy Tomasz Stańko wielokrotnie wypowiadał się bardzo ciepło, kładąc przede wszystkim nacisk na dojrzałośc i własny, oryginalny styl saksofonisty.

cztaj dalej »

US 1962 LP Atlantic 1373

John Coltrane soprano, tenor sax;
George Lane flute, slto sax;
Freddie Hubbard trumpet;
McCoy Tyner piano;
Reggie Workman bass;
Art Davis bass;
Elvin Jones drums;

1.  Ole
2.  Dahomey Dance
3.  Aisha

Co właściwie można napisać? To przecież Coltrane…

cztaj dalej »

US 1962 CD Ojc

Elvin Jones / Thad Jones / Frank Wess / Frank Foster / Hank Jones / Art Davis

1.  Lady Luck
2.  Buzz-At
3.  Shadowland
4.  Pretty Brown
5.  Ray-El
6.  Four and Six
7.  You Are Too Beautiful